^{پروردگارم! عزيزم! مهربانم!}

^{براي کدام بيچارگيم به تو شکايت کنم و براي کدام يک از آنها زاري کنم و بگريم؟}

 ^{براي دردناک بودن عذابي که مي خواهي به من بدهي يا براي طولاني بودن بدبختي هايي که نصيبم شده است؟  اصلا ميداني موضوع چيست؟ اينها آنقدر مهم نيستند!}

 ^{ببين! فرض کن که مرا با دشمنانت عذاب کني و بلاهاي ناگوارتري هم  بر سرم نازل کني!} 

^{اصلا فرض کن بتوانم تمامي عذابهايت را هم تاب بياورم، ولي آيا فکر مي کني بتوانم تاب دوريت را هم بياورم؟}

^{فرض کن که بتوانم آتش دوزخت را تحمل کنم ولي آيا فکر مي کني بتوانم نا مهربانيت را نيز تحمل کنم؟}

^{اصلا ممکن است تو! آري تو! ،بگذاري در آتشت بمانم در حاليکه از تو انتظار بخشش داشته ام؟}

^{ببين! شک نکن که اگر بگذاري در آنجا سخن بگويم، از ميان دوزخيانت همچون عاشقان  ناله سر خواهم داد}

^{و همچون کسي که به دنبال مهربانش است فرياد خواهم زد و برايت زار زار گريه خواهم کرد،}

^{همچون کسي خواهم گريست که معشوقش را گم کرده است.}

^{و فرياد خواهم زد: (( کجايي اي معشوق ايمان آورده ها، اي نهايت آرزوي پارسايان، اي فريادرس بيچارگان، اي عزيز دل راست انديشان، اي خداوند جهانيان! ))}

^{و چگونه ممکن است تو که از همه پاکتري! تو که بايسته هر سپاسي!  صداي بنده ات را که به دليل ناسپاسي و سرکشي اش در ميانه دوزخت گرفتار شده است بشنوي که تو را عاشقانه مي خواند و آنگاه بگذاري آتش او را دريابد؟}

^{اصلا مگر ممکن است تو که تا بينهايت مهرباني، صدايش را بشنوي و اوضاعش را بداني و بداني او چقدر ضعيف و ناچيز است و آنگاه بگذاري در فراق تو بسوزد؟}

 ^{نه خداوندگارم! نه عزيزم! تو اين گونه نيستي، هيچکس نشنيده است که تو اينگونه باشي! تو مهرباني! مهربان}